Ochrona przed powodzią

 

Zagrożenie Krakowa klęską związaną z powodzią istniało od zarania dziejów i niepokoiło jego mieszkańców. Pobudowane, jeszcze przed wojną, budowle ochronne zmniejszyły w znacznym stopniu rozmiary strat powodziowych, jakie towarzyszyły do czasu ich wybudowania każdemu większemu wezbraniu na Wiśle. Obecnie, po kilkudziesięcioletniej eksploatacji, zabezpieczenia te stały się bardzo zawodne.
Ponadto doświadczenia ostatnich kilku dziesięcioleci wykazały, że we współczesnych czasach zagrożenie to spotęgowane jest towarzyszącymi powodzi różnymi niebezpiecznymi dla ludzi i środowiska, wynikającymi z przyczyn cywilizacyjnych, zjawiskami wtórnymi takimi jak:
• skażenie wód gruntowych, gleby i roślinności zanieczyszczonymi wodami i namułami rzecznymi,
• brak wody pitnej, prądu i gazu,
• katastrofy budowlane, wybuchy i pożary,
• zatrucia i epidemie wśród ludzi i zwierząt.
W związku z powyższym, już w 1995 roku podczas międzynarodowej konferencji poświęconej tej tematyce, ochrona Krakowa przed skutkami powodzi uznana została za zadanie pierwszoplanowe ze względu na ochronę dużego skupiska ludzi, mienia, dziedzictwa kulturowego i ochronę środowiska.
W Krakowie rozpoczęto realizację programu niezbędnych działań zmierzających do poprawy systemu zabezpieczenia miasta przed powodzią.
 
 
 
 
Lokalny plan ograniczania skutków powodzi i profilaktyki powodziowej dla Krakowa

Po katastrofalnej powodzi w 1997 roku (również późniejszej w 2001 roku) nastąpił powszechny wzrost świadomości społecznej zagrożenia tą klęską w naszym kraju, a znany specjalistom od dawna fakt realności tego zagrożenia dotarł również do kręgów rządowych, odpowiedzialnych za bezpieczeństwo i gospodarkę naszego Państwa.
W grudniu 1997 roku doszło do podpisania umowy między Rządem Rzeczpospolitej Polskiej a Międzynarodowym Bankiem Odbudowy i Rozwoju wchodzącym w skład Banku Światowego, w sprawie udzielenia Polsce kredytu na bezpośrednie usuwanie skutków powodzi oraz na profilaktykę powodziową. W dniu 23 kwietnia 1999 roku doszło do formalnego podpisania Porozumienia o współpracy w ww. zakresie pomiędzy miastem Krakowem a Biurem Koordynacji Projektu Banku Światowego we Wrocławiu (BKPBŚ). W rezultacie powstał (pionierski w warunkach dużych miast polskich) „Lokalny plan ograniczania skutków powodzi i profilaktyki powodziowej dla Krakowa”. Plan ten został opracowany przez Referat Ochrony Przed Powodzią ówczesnego Zespołu Zarządzania Kryzysowego i Ochrony Ludności (obecnie Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego) przy współpracy z BKPBŚ, a następnie przyjęty uchwałą Rady Miasta Krakowa w dniu 6 grudnia 2000 roku.

Cel i zakres Lokalnego Planu

Zasadniczym celem Lokalnego Planu było na podstawie identyfikacji zagrożenia powodziowego Krakowa, określenie wszelkich możliwych działań (przed, w trakcie i po powodzi) i wyspecyfikowanie optymalnych, realnych do spełnienia zadań. Tak więc rozważając wszelkie możliwe sposoby ograniczenia skutków powodzi skupiono się zarówno na zagadnieniach hydrotechnicznych (dużej i małej skali) jak i nietechnicznych takich jak np. ostrzeżenia, ewakuacja, edukacja, komunikacja społeczna, ograniczenia zabudowy na terenach narażonych na niebezpieczeństwo powodzi a także monitoring.
Pogłębione analizy problemu zagrożenia powodziowego miasta pozwoliły uznać za niezbędne, by działania dla poprawy stanu ochrony Krakowa przed powodzią prowadzone były zarówno w skali miasta, jak i całego regionu.
W związku z powyższym w Lokalnym Planie znalazły się dwie grupy zadań:
grupa A - to niezbędne zadania i działania dla ochrony Krakowa przed powodzią leżące w kompetencjach i możliwościach finansowych miasta,
grupa B - to niezbędne zadania i działania dla ochrony Krakowa przed powodzią o znaczeniu ponadlokalnym, finansowane z budżetu państwa, które powinny być wspierane przez miasto.

Jednocześnie w Planie tym podkreśla się, że pilna realizacja wszystkich wynikających z niego zadań jest koniecznością, lecz realizacja zadań grupy B ma decydujący wpływ na ochronę miasta przed powodzią, ponieważ zagrożenie ze strony Wisły jest największe, a częstotliwość katastrofalnych wezbrań na tej rzece ma charakter cykliczny.
Można stwierdzić, że powodzenie realizacji wszystkich zadań (zwłaszcza grupy B) uzależnione jest w znacznej mierze od sprzyjających warunków na wszystkich szczeblach administracji publicznej.


Plan został przyjęty uchwałą Rady Miasta Krakowa nr LXVI/554/00 z dnia 6 grudnia 2000 roku.

 

Sprawozdania z realizacji LPOSPiPP


Broszura przeznaczona dla osób mieszkających na terenach zagrożonych powodzią

 

Taki Kraków- tablice powodziowe

 

Materiały edukacyjne i dydaktyczne dotyczące tematyki powodziowej dla szkół opracowane przez IMGW


Ocena stanu zabezpieczenia przeciwpowodziowego Miasta Krakowa


RAPORT PO POWODZI 2010 rok