Pomoc publiczna najczęściej udzielana jest w następujących formach:


• dotacji ( w tym refundacji, rekompensaty)

• ulg podatkowych (w tym zwolnień, stosowania preferencyjnych stawek podatku od nieruchomości)

• dokapitalizowania przedsiębiorców na warunkach korzystniejszych od oferowanych na rynku (np. wniesienie kapitału, konwersja wierzytelności na akcje lub udziały)

• zbycia lub oddania do korzystania mienia będącego własnością jednostki samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa na preferencyjnych warunkach

• umarzania, odraczania lub rozkładania na raty należnych od przedsiębiorcy świadczeń pieniężnych stanowiących środki publiczne oraz odstąpienie od ich ustalania lub poboru

• pożyczek, kredytów, poręczeń lub gwarancji udzielanych na warunkach korzystniejszych niż oferowane na rynku.

 

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 362 z późn. zm.) wartość pomocy publicznej jest wyrażana w kwocie pieniężnej, po przeliczeniu jej w sposób pozwalający na ustalenie kwoty, jaką otrzymałby beneficjent pomocy, gdyby została ona udzielona w formie dotacji. W związku z tym każda pomoc udzielana w innej formie niż dotacja przeliczana jest na równą jej wartość i wyrażana w ekwiwalencie dotacji brutto (EDB). Ekwiwalent dotacji brutto wyraża rzeczywistą korzyść ekonomiczną, jaką otrzymał przedsiębiorca w danej formie pomocy. Zasady obliczania wartości dla poszczególnych form pomocy określone zostały w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowego sposobu obliczania wartości pomocy publicznej udzielanej w różnych formach (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 461). 

 

Do obliczania wartości pomocy publicznej udzielanej w takich formach jak np: pożyczka, odroczenie terminu płatności, rozłożenie płatności na raty, wykorzystuje się stopę referencyjną. Stopa referencyjna ustalana jest indywidualnie dla każdego przedsiębiorcy korzystającego z pomocy. Uzyskuje się ją poprzez zsumowanie stopy bazowej (okresowo publikowanej przez Komisję Europejską dla każdego państwa członkowskiego) i odpowiedniej marży wyrażonej w punktach bazowych.

 

Zgodnie z Komunikatem Komisji w sprawie zmiany metody ustalania stóp referencyjnych i dyskontowych (Dz. Urz. UE C 14 z 19.1.2008) dla każdego państwa członkowskiego publikowana jest tzw. stopa bazowa, do której dodaje się odpowiednią marżę wyrażoną w punktach bazowych ustaloną indywidualnie dla przedsiębiorcy przez organ udzielający pomocy. Marżę ustala się na podstawie dwóch kryteriów: tzw. ratingu (ustalonego w oparciu o sytuację ekonomiczno-finansową przedsiębiorcy, w tym w szczególności jego zdolności kredytowej i wypłacalności) oraz poziomu zabezpieczeń związanych z udzieleniem pomocy.

 

Od dnia 1 stycznia 2019 r. stopa bazowa dla Polski wynosi 1,87%. Wysokość stopy bazowej ogłaszana jest przez Komisję Europejską w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz w Internecie pod adresem http://ec.europa.eu/competition/state_aid/legislation/reference_rates.html.

 

Wartość pomocy publicznej wyrażana jest w euro według kursu średniego walut obcych, ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w dniu udzielenia pomocy. 

 

 

Pomoc publiczna po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej