Interpretacja 229

Rodzaj dokumentu interpretacja indywidualna

Sygnatura PD-03-1.3120.8.6.2026.KJ

Data 2026.08.12

Autor Prezydent Miasta Krakowa

Istota interpretacji Podatek od nieruchomości – zajęcie lokalu mieszkalnego na prowadzenie działalności gospodarczej

Z interpretacji indywidualnej usunięto dane identyfikujące wnioskodawcę oraz inne podmioty wskazane w treści interpretacji zgodnie z art. 14i § 3 w związku z art. 14j § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm.).

Osoba odpowiedzialna za wyłączenie powyższych danych: Konrad Jekiełek

INDYWIDUALNA INTERPRETACJA PODATKOWA

Działając na podstawie art. art. 14b § 1 w zw. z art. 14j § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 622 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku z dnia 9 czerwca 2026 r. (data wpływu) o udzielenie pisemnej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku od nieruchomości

uznaję, że stanowisko Wnioskodawcy w świetle przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

I

W dniu 9 czerwca 2026 r. do Prezydenta Miasta Krakowa wpłynął wniosek Pana (..) o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości.

Wnioskując opisał zdarzenie przyszłe w którym wskazał, że jest właścicielem lokalu mieszkalnego położonego w Krakowie przy ul. (…). Powierzchnia użytkowa lokalu wynosi 45 m². Lokal ma charakter mieszkalny i służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych.

Lokal został pierwotnie nabyty z rynku pierwotnego od dewelopera w dniu 08.02.2023 r. przez jego ojca (…) oraz jego żonę. Następnie w dniu 05.12.2025 r. lokal został przekazany na jego rzecz w drodze darowizny. Od dnia 05.12.2025 r. jest właścicielem tego lokalu. W lokalu mieszka Wnioskodawca oraz jest tam zameldowany. Lokal nie jest lokalem użytkowym, biurem, gabinetem ani punktem obsługi klientów. Nie nastąpiła i nie jest planowana zmiana sposobu użytkowania lokalu ani żadnej jego części z funkcji mieszkalnej na funkcję użytkową.

Ojciec Wnioskodawcy, Pan (…), prowadzi działalność gospodarczą wpisaną do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Główne miejsce wykonywania tej działalności znajduje się poza Krakowem. Ojciec korzysta z lokalu na podstawie umowy użyczenia zawartej ze mną jako właścicielem lokalu.

Ojciec zamierza zgłosić adres opisanego lokalu mieszkalnego w Krakowie w CEIDG jako dodatkowe miejsce wykonywania działalności gospodarczej. Zgłoszenie to ma pozostawać w związku z możliwością wykonywania przeze Wnioskodawcę pracy zdalnej z tego miejsca jako pracownika firmy jego ojca.

W jednym z pokoi w tym lokalu znajdują się typowe elementy wyposażenia pokoju mieszkalnego, tj. biurko, komputer, łóżko do spania oraz szafa na ubrania. Pokój ten pełni funkcję mieszkalną. Biurko i komputer służą do nauki oraz zwykłego, prywatnego korzystania z lokalu, a
w przyszłości mają służyć również do wykonywania przez właściciela lokalu pracy zdalnej jako pracownika firmy jego ojca.

W lokalu nie będzie osobnego wejścia dla działalności gospodarczej. Nie będzie umieszczony szyld, tablica informacyjna ani inne oznaczenie firmy. W lokalu nie będą przyjmowani klienci, kontrahenci ani interesanci. W lokalu nie będzie prowadzona sprzedaż, magazynowanie towarów, obsługa kasowa, ekspozycja towarów ani regularna obsługa administracyjna klientów.

Nie zostanie wydzielone osobne pomieszczenie przeznaczone wyłącznie na działalność gospodarczą. Nie zostanie również fizycznie wydzielona część pokoju przeznaczona wyłącznie na działalność gospodarczą. Biurko i komputer nie będą tworzyć wyodrębnionego gabinetu ani powierzchni użytkowej przeznaczonej wyłącznie do prowadzenia działalności gospodarczej. To samo miejsce nadal będzie służyć celom mieszkaniowym, nauce oraz zwykłemu korzystaniu z mieszkania.

W praktyce nie będzie możliwe wskazanie konkretnej, trwale i wyłącznie zajętej powierzchni lokalu, która byłaby przeznaczona na prowadzenie działalności gospodarczej. Ewentualne korzystanie z biurka i komputera do pracy zdalnej będzie miało charakter współistniejący z mieszkaniową funkcją lokalu i nie będzie prowadziło do wyłączenia tej części lokalu z funkcji mieszkalnej.

Jednocześnie Wnioskodawca wskazał, że opisane okoliczności dotyczą zdarzenia przyszłego, ponieważ zgłoszenie adresu lokalu w CEIDG jako dodatkowego miejsca wykonywania działalności gospodarczej oraz wykorzystywanie biurka i komputera do pracy zdalnej mają nastąpić dopiero
w przyszłości.

II

W związku z powyższym Wnioskodawca zwrócił się o interpretację ustawy z dnia
12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2025 r. poz. 707
z późn. zm.) poprzez odpowiedź na pytania:

Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym samo zgłoszenie adresu lokalu mieszkalnego w CEIDG jako dodatkowego miejsca wykonywania działalności gospodarczej mojego ojca oraz wykonywanie przeze mnie pracy zdalnej przy biurku i komputerze znajdujących się w pokoju mieszkalnym powoduje, że lokal albo jakakolwiek jego część zostanie uznana za część budynku mieszkalnego "zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej" w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o podatkach
i opłatach lokalnych?

W konsekwencji, czy jako właściciel lokalu będę zobowiązany do zgłoszenia jakiejkolwiek powierzchni lokalu jako zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej i do opodatkowania jej według stawki właściwej dla budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej?

III

W uzasadnieniu swojego stanowiska Wnioskodawca wskazał, że jego zdaniem, w opisanym zdarzeniu przyszłym nie powstanie po jego stronie obowiązek zgłoszenia jakiejkolwiek części lokalu mieszkalnego jako powierzchni zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej. Cały lokal powinien nadal podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki właściwej dla budynków lub lokali mieszkalnych.

Samo formalne wskazanie adresu lokalu mieszkalnego w CEIDG jako dodatkowego miejsca wykonywania działalności gospodarczej jego ojca nie jest równoznaczne z faktycznym zajęciem lokalu albo jego części na prowadzenie działalności gospodarczej. Podobnie wykonywanie przez Wnioskodawcę pracy zdalnej przy biurku i komputerze znajdujących się w pokoju mieszkalnym nie powoduje jeszcze, że powstaje powierzchnia wyłączona z funkcji mieszkalnej i zajęta wyłącznie na cele działalności gospodarczej.

W opisanym przypadku lokal nadal będzie lokalem mieszkalnym, a pokój, w którym znajduje się biurko i komputer, nadal będzie pokojem mieszkalnym. Nie zostanie w nim wydzielona część przeznaczona wyłącznie na działalność gospodarczą. Nie będzie też możliwe racjonalne i obiektywne wskazanie określonej powierzchni, która byłaby trwale, fizycznie i wyłącznie zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej.

W konsekwencji Wnioskodawca uważa, że nie wystąpi przesłanka zastosowania stawki z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zastosowanie powinna znaleźć stawka przewidziana dla budynków mieszkalnych lub ich części.

IV

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

grunty;

budynki lub ich części;

budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych.

Podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi, w myśl z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., powierzchnia użytkowa.

Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. rada gminy określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, przy czym w odniesieniu do budynków lub ich części ustawodawca przewidział m.in. stawkę dla budynków lub ich części mieszkalnych oraz odrębną, wyższą stawkę, dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

W przypadku budynków mieszkalnych ustawodawca wprowadził zatem szczególne rozwiązanie. Zgodnie bowiem z art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l. do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Z powyższego wynika, że sam fakt istnienia związku pomiędzy budynkiem mieszkalnym
a działalnością gospodarczą nie jest wystarczający do zastosowania wobec niego wyższej stawki podatku od nieruchomości. W odniesieniu do budynków mieszkalnych konieczne jest bowiem ustalenie, że budynek lub jego określona część została faktycznie zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej.

W tym miejscu należy odróżnić pojęcie „związania z prowadzeniem działalności gospodarczej” od pojęcia „zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej”. W przypadku budynków mieszkalnych ustawodawca wyraźnie wyłączył je z kategorii budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zastrzegając jednocześnie wyjątek dotyczący części faktycznie zajętych na prowadzenie takiej działalności.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych,
w którym konsekwentnie podkreśla się konieczność odróżnienia formalnego związku nieruchomości
z działalnością gospodarczą od faktycznego „zajęcia” budynku mieszkalnego lub jego części na prowadzenie działalności gospodarczej.

W uchwale z dnia 21 października 2024 r. o sygn. akt III FPS 2/24, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że dla zastosowania stawki podatku od nieruchomości przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. decydujące znaczenie ma przesłanka „zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej”. NSA wskazał jednocześnie, że za zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej nie mogą być uznane te części budynku mieszkalnego, które są wykorzystywane na cele mieszkalne, przez co należy rozumieć trwałe zaspokajanie podstawowych potrzeb mieszkaniowych posiadacza lokalu.

P owyższe stanowisko zostało następnie wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 października 2025 r., sygn. akt I SA/Kr 645/25. Sąd wskazał, że opodatkowanie budynku mieszkalnego lub jego części najwyższą stawką podatku od nieruchomości możliwe jest wówczas, gdy budynek lub jego część są faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a nie tylko znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy. W uzasadnieniu tego wyroku, nawiązując do uchwały NSA z dnia 21 października 2024 r., sygn. akt III FPS 2/24, podkreślono, że „zajęcie na prowadzenie działalności” stanowi okoliczność faktyczną, polegającą na rzeczywistym wykorzystywaniu całości lub części budynku mieszkalnego na prowadzenie działalności gospodarczej.

W konsekwencji samo formalne wskazanie adresu nieruchomości w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG), w tym jako dodatkowego miejsca wykonywania działalności gospodarczej, nie może być utożsamiane z faktycznym zajęciem lokalu mieszkalnego lub jego części na prowadzenie działalności gospodarczej. Wpis do CEIDG stanowi bowiem informację ewidencyjną dotyczącą miejsca wykonywania działalności, natomiast nie przesądza o faktycznym sposobie wykorzystywania nieruchomości ani o spełnieniu przesłanki „zajęcia” nieruchomości w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.

O zastosowaniu stawki przewidzianej dla budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej nie może zatem decydować wyłącznie formalny fakt ujawnienia danego adresu w CEIDG. Dla zastosowania tej stawki konieczne jest ustalenie, że określona część budynku mieszkalnego została rzeczywiście wykorzystana w sposób powodujący jej zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej.

W przedstawionym zdarzeniu przyszłym samo zgłoszenie lokalu przy ul. (...) jako dodatkowego stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej ojca Wnioskodawcy nie będzie zatem wystarczające do uznania, że lokal lub jego część została zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. Dla oceny tej przesłanki znaczenie ma bowiem nie sam fakt dokonania wpisu ewidencyjnego, lecz rzeczywisty sposób korzystania z lokalu.

Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, lokal nadal będzie służył zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawcy. Pokój, w którym znajduje się biurko i komputer, pozostanie pomieszczeniem mieszkalnym, w którym znajdują się również łóżko i szafa na ubrania. Biurko
i komputer będą wykorzystywane zarówno do celów prywatnych i nauki, jak również do wykonywania przez Wnioskodawcę pracy zdalnej jako pracownika przedsiębiorstwa ojca. Nie zostanie wyodrębnione pomieszczenie ani część powierzchni przeznaczona wyłącznie na prowadzenie działalności gospodarczej.

Na powyższą ocenę nie wpływa również fakt zawarcia przez Wnioskodawcę z ojcem umowy użyczenia lokalu. Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika bowiem, że użyczenie nie prowadzi do wyłączenia lokalu lub jego części z funkcji mieszkalnej ani do faktycznego przeznaczenia określonej powierzchni wyłącznie na cele działalności gospodarczej.

W konsekwencji cały lokal mieszkalny o powierzchni 49,63 m² powinien być opodatkowany według stawki właściwej dla budynków mieszkalnych lub ich części.

Podsumowując, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym brak jest podstaw do przyjęcia, że samo zgłoszenie adresu lokalu w CEIDG, połączone z wykonywaniem przez Wnioskodawcę pracy zdalnej w pomieszczeniu zachowującym funkcję mieszkalną, będzie skutkowało zajęciem lokalu lub jego części na prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w opisanym zdarzeniu przyszłym nie powstanie obowiązek zgłoszenia jakiejkolwiek powierzchni lokalu mieszkalnego jako zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej oraz opodatkowania jej według stawki właściwej dla budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, należy uznać za prawidłowe.

V

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia
11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku
z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę
i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Prezydent Miasta Krakowa, Wydział Podatków i Opłat Urzędu Miasta Krakowa, al. Powstania Warszawskiego 10, 31-541 Kraków; adres do doręczeń elektronicznych: AE:PL-44247-71066-ISSHB-24.