Pomoc publiczna_zobacz więcej

Z pomocą publiczną mamy do czynienia wówczas, kiedy wszystkie warunki są kumulatywnie spełnione. Wyjątek stanowi pomoc de minimis, która ze względu na znikomą wartość nie powoduje zakłócenia konkurencji na unijnym rynku.
Najczęściej występują wątpliwości co do dwóch ostatnich przesłanek, dlatego wymagają one indywidualnego rozstrzygnięcia. Oceny należy dokonać w kontekście rzeczywistego i potencjalnego zakłócenia konkurencji.
Stwierdzenie występowania groźby zakłócenia konkurencji oraz wpływu udzielanego wsparcia na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi UE – wymaga określenia charakteru prowadzonej działalności gospodarczej oraz wpływu udzielonego wsparcia na handel i konkurencję w odniesieniu do pozostałych przedsiębiorców działających na danym rynku. Zgodnie z orzecznictwem sądów europejskich te dwie przesłanki są spełnione, jeżeli w zakresie produktów wytwarzanych lub usług świadczonych przez dany podmiot ubiegający się o wsparcie, istnieje wymiana handlowa pomiędzy Państwami Członkowskimi.
Przepisy art. 107 ust. 1 TFUE mają zastosowanie wobec podmiotów będących przedsiębiorcami. Tym zakresem objęte są wszelkie kategorie podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, niezależnie od formy prawnej, źródeł finansowania oraz bez względu na to, czy przepisy danego kraju przyznają danemu podmiotowi status przedsiębiorcy czy też nie. Z uwagi na taką definicję podstawowe znaczenie ma rodzaj prowadzonej działalności. Przez działalność gospodarczą, zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości rozumie się oferowanie towarów i usług na rynku. Działalnością gospodarczą jest więc zarówno działalność produkcyjna, dystrybucyjna i usługowa. Nie jest istotne występowanie zarobkowego charakteru działalności, dlatego za przedsiębiorców uznawane są różnorodne podmioty typu non-profit (stowarzyszenia, fundacje).